1. Luke 6:46 Τί δέ με καλεῖτε· κύριε κύριε, καὶ οὐ ποιεῖτε ἃ λέγω;
(κύριε = the vocative case of κύριος)
2. Matt 13:10 οἱ μαθηταὶ εἶπαν (they said) αὐτῷ· διὰ τί ἐν παραβολαῖς λαλεῖς αὐτοῖς;
(διὰ τί = literally, on account of what? = idiom, why?)
3. John 3:35 ὁ πατὴρ ἀγαπᾷ τὸν υἱὸν καὶ πάντα δέδωκεν (he/she/it has given) ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ.
4. John 11:47 τί ποιοῦμεν ὅτι οὗτος ὁ ἄνθρωπος πολλὰ ποιεῖ σημεῖα;
5. John 3:2 οὐδεὶς γὰρ δύναται ταῦτα τὰ σημεῖα ποιεῖν (to do) ἃ σὺ ποιεῖς, ἐὰν μὴ ᾖ ὁ θεὸς μετ' αὐτοῦ.
(ᾖ = the subjunctive third person singular of εἰμί; you can translate it as is here.)
6. Jas 2:19 σὺ πιστεύεις ὅτι εἷς ἐστιν ὁ θεός, καλῶς (well) ποιεῖς. καὶ τὰ δαιμόνια πιστεύουσιν καὶ φρίσσουσιν (they shudder).
7. Phil 2:21 οἱ πάντες γὰρ τὰ ἑαυτῶν ζητοῦσιν, οὐ τὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
(Hint: τὰ is functioning substantivally in both instances.)